Ook onze gemeente ontkomt er helaas niet aan, grote catastrofes of zware ongevallen, gebeurtenissen die je bijblijven.
Zo hoef ik maar te beginnen over de brand bij de Punt en iedereen weet nog waar hij of zij op dat moment was toen dit nieuws naar buiten kwam. Er werden dorpsgenoten vermist waarvan later helaas duidelijk was dat zij de hoogste prijs hebben betaald, terwijl zij een hulpverlenende taak wilden uitvoeren. Dit maakte de gebeurtenis extra wrang.

Ook de vorige week was het weer eens ‘raak’ toen een joyrider met een gestolen auto een zwaar ongeval veroorzaakte. Ook deze joyrider richtte letterlijk dood en verderf aan, en hoe triest ook: ook zo’n persoon heeft nabestaanden, familie en als je de reacties op de social media-kanalen las, dan logen deze er niet om…
Zelf heb ik dan ook zoiets: Je zal maar net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn, nu waren er twee slachtoffers te betreuren, waarvan eentje met dodelijke afloop, maar voor hetzelfde geld had hier op het fietspad een groepje schooljeugd gefietst. Dan was het leed nog veel erger geweest, al is ieder slachtoffer natuurlijk eentje teveel.
Over de schade en de nasleep heb ik het dan nog niet eens gehad, zo zullen er mensen zijn geweest die dit ongeluk hebben zien gebeuren, deze beelden maar moeilijk van hun netvlies kunnen krijgen, alsook de eigenaren van de gestolen auto, in dit geval onze apotheek, die zich toch zullen afvragen waarom nu net hun bedrijfsauto het middelpunt van dit drama moest zijn, en ook qua regel- en papierwerk nog van alles voor hun kiezen zullen krijgen. Dit voor iets waar je zelf niet om hebt gevraagd, zelfs part noch deel aan hebt. Simpelweg gewoon een samenloop van omstandigheden, de bezorgster zal die ochtend niet in haar auto zijn gestapt met het idee dat deze bestelwagen in enkele ogenblikken zou verworden tot een stuk schroot. Om de doodeenvoudige reden dat je hier niet bij nadenkt.

Een bijzonder fenomeen zijn dan de ‘kijkers’ bij zo’n ongeval, en ik moet bekennen: Zelf verlaag ik mij ook wel tot dit soort ‘toerisme’. Is het sensatiezucht? Is het nieuwsgierigheid? Vragen die ik mezelf wel eens stel, maar waar moeilijk antwoord op is te geven. Misschien is het wel de mens eigen. Feit is als ik sirenes hoor, en deze dichtbij verstommen, dat ik toch altijd even nieuwsgierig naar buiten loop, dit om te kijken wat daar ‘loos’ is.
‘Loer’n noar de ellende van een aander’ zo sprak wijlen mijn vader altijd, en hier had hij natuurlijk helemaal gelijk in, plus dat je misschien hulpverleners in de weg gaat lopen. Feiten die ik me terdege realiseer, toch wint mijn nieuwsgierigheid het vaak van mijn ethisch fatsoen…
Zo hoorde ik een aantal weken geleden ook sirenes, waarbij ik een app op mijn telefoon opende welke de meldingen doorgeeft, een brand vlakbij, zo stond te lezen.
Ik spoedde mij gehaast naar dit adres waar ik een complete rust en stilte aantrof, nadere bestudering van de app leerde mij dat ik niet goed naar de datum had gekeken, betreffend incident had al een week eerder plaatsgevonden…
In gedachten verzonken hoorde ik het mijn vader al zeggen: Je verdiende loon, altijd je nieuwsgierigheid naar de sores van een ander, nu ben je hier voor niks heengelopen…
Waarbij de ramptoerist in mij wel altijd de gedachte heeft: Het zal je zelf maar overkomen, hoe zou je dan reageren? Wat zal er dan door je heen gaan? Met die gedachte wil ik de betrokkenen aan het ongeval verleden week veel sterkte toewensen.