Het is het toverwoord van deze tijd, zo lijkt het: Bouwen!
In bijna alle verkiezingsprogramma’s stond het vermeld, er moeten huizen bijkomen, liefst zoveel mogelijk en in alle prijsklassen.
Wat ik dan op zich vreemd vind dat is dat onze overheid zichzelf allerlei voorwaarden oplegt op het gebied van stikstof en PFAS, en zichzelf zo grenzen stelt. Ondertussen wel zoveel mogelijk wil bouwen, op deze manier praat men zichzelf dan tegen, ik vind dat vreemd.

Op hetzelfde moment rijden hier zware vrachtwagens en shovels door de straat op weg naar de oude bibliotheek en het Punthoes, deze gebouwen worden juist afgebroken.
Op mijn dagelijkse rondje met de hond loop ik hier langs, kijk iedere dag even met gemengde gevoelens naar de ‘vorderingen’.
De bibliotheek was nu typisch zo’n gebouw wat bij de Wolfhorn hoorde, als het ware helemaal verankerd in de straat, en nu doen de slopers hun werk.
Niet met de botte bijl, of dat er zomaar lukraak met een sloopkogel wat tegen die gebouwen wordt ‘geramd’, neen: de bieb wordt echt ‘ontmanteld’, stukje voor stukje, deel voor deel.

Terwijl in mijn beleving dat gebouw er helemaal niet zo lang heeft gestaan. In mijn jeugd speelde ik vaak op het veldje achter de bieb, bij het doodlopende stukje Kluivingskampenweg, ook zoiets: al sinds jaar en dag lijkt het erop of men deze weg wilde ‘doortrekken’, doch het nooit zover is gekomen, en men hier maar uit arren moede een hek en wat speeltoestellen heeft geplaatst, plus een soort opgeworpen heuvel, ideaal om bij sneeuw met een slee vanaf te roetsjen!
Met daarnaast de bieb, een in mijn ogen altijd vrij modern gebouw, terwijl naar nu blijkt daar allerlei giftige en gevaarlijke stoffen zoals asbest in zijn verwerkt, en mede daarom dit gebouw het veld moet ruimen, een stukje Eelder historie verdwijnt hiermee in mijn opinie!
Het doet gewoon troosteloos aan, de grote afvalcontainers, de hekken om de gebouwen heen, de rijplaten, alles geeft een wat sombere, verlaten indruk.
Wat heb ik hier in mijn jeugd vaak rondgesjouwd, boeken halen. Wat was het een uitkomst, collectief boeken lezen, nu hoefde je niet sparen om de nieuwste Kameleon te lezen, je haalde hem bij de bibliotheek, evenals de verplichte, vaak saaie schoollectuur, de  ‘kruistocht in spijkerbroek’ van Thea Beckman of Oorlogswinter van Jan Terlouw, verplichte kost op school!
Waar je stiekem in de bieb naar ‘uittreksels’ zocht over deze boeken, of samenvattingen hiervan zodat je niet die hele rits saaie pagina’s hoefde door te lezen. De avonturen van Hielke en Sietse Klinkhamer lazen nu eenmaal wat gemakkelijker weg dan de droge bladzijden uit het Bittere Kruid van Marga Minco. En als je dan met zo’n uittreksel-album bij de bibliothecaresse kwam, je deze wat beschaamd aanbood, alsof deze mevrouw kon zien dat je de zaak ietwat aan het flessen was, het trouwens uberhaupt al een heel gedoe was om die uittreksels te pakken te krijgen, want vaak was een klasgenoot jou al voor!

Allemaal herinneringen die door me heen schieten, nu ik dit stukje tik, maar ook zeker als ik de bedrijvigheid zie tijdens de afbraak, bij elke ontmanteling gaat weer een stukje Eelder historie, maar ook een stukje van mijn schooltijd verloren vind ik, en dat is gewoonweg jammer…
Toch houdt ook Uw columnist de vooruitgang niet tegen, evenals de sloop van de bieb niet, schrale troost is dat de mooie herinneringen blijven, zal er nog ergens een sloper een uittreksel-album vinden? Zo’n album die ik dan met Bruynzeel-pen letterlijk overschreef?
Of zijn deze albums ook roemloos bij het oud papier gekomen?