Eigenlijk is het al helemaal ingeburgerd: Je hoort een mooi nummer op de radio, zoekt de titel of artiest erbij, start Spotify op en een fractie later kun je dit nummer beluisteren waar je wilt, thuis, op kantoor of in de auto.

Zo bedacht ik mij de afgelopen week toen ik weer eens de ‘zoek’-toets op Spotify activeerde bij een bepaalde muzieklijst. De ‘algoritmes’ zoeken dan automatisch jouw favoriete nummers erbij, ook al iets om eens over na te denken, hoe staat dit allemaal ergens in die servers geprogrammeerd?
Aan het eind van het jaar is dat ook zo’n leuk item, Spotify kent dan zo’n verzamellijst van de nummers die jij het vaakst hebt beluisterd. Mooi om dan je eigen muzieksmaak terug te luisteren, terwijl ik ondertussen in deze decembermaand alle hitlijsten qua top vier- en tweeduizend doorspit met een schrijfblok naast me om van die ‘vergeten’ liedjes te noteren, ook om deze in een muzieklijstje te zetten.

Wat toch een verschil met pakweg veertig jaar geleden, toen je nog met je drie-in-een stereosetje op donderdag- en vrijdagmiddag klaarzat voor respectievelijk de Tros Top 50 en de Veronica Top 40.
Of de Veronica- Woensdag op Radio 2, wat indertijd nog Hilversum 2 heette, met namen als Tineke de Nooij en Will Luikinga tussen de middag met zijn postcodespel! Dat zijn computer, net als Spotify nu, vier cijfers uit de hoge hoed toverde, was dat toevallig jouw postcode, dan kon je inbellen.
Een paar vragen uit de categorie ‘Hoeveel is één plus één’ of ‘welke kleur kent ons voetbalelftal internationaal’ beantwoorden, en je won een leuke prijs!
Waarbij tussendoor muziek werd gedraaid, en ik ook dan met mn cassetterecordertje klaarzat, de ‘rec’ en ‘play’ knop tegelijkertijd ingedrukt moest houden. De luxere uitvoeringen van deze stereotorens al een apart schuifje kenden waarmee jij je cassette kon scherpstellen!
En je er dan nog een sport van maakte om dit zo soepel en gelijkmatig mogelijk te laten verlopen, waarbij je als je bandje eenmaal klaar was, de zestig of negentig minuten was opgenomen, de muziek zonder haperingen was opgenomen, inclusief intro en eindtonen, de discjockey juist hier vaak doorheen praatte.
Ik mij daar indertijd groen en geel aan ergerde, doch als ik tegenwoordig nog eens zo’n oud cassettebandje terugluister, dit pure nostalgie is!
Het markante stemgeluid van Adje Roland, Lex Harding, Ferry Maat of Alfred Lagarde nog eens weer te horen!Of die woensdagochtendtune: een-twee-drie-vier-vijf-zes-zeven-acht-negen- tiiiieeeeneke!
Kent U deze tune nog uit die mooie Veronica-tijd?
Of de muziekstukken en tunes? Zoals het Fool’s Ouverture van Supertramp, wat iedere vrijdagavond werd gedraaid als de concertagenda werd genoemd, op de Veronica-vrijdagavond!
Je iedere vrijdag Curry en van Inkel hoorde, plus iedere week een nieuwe mix van Ben Liebrand, met op de laatste uitzending voor oudjaar een jaarmix van een uur lang!
Mixen die ik allemaal nog bewaard heb, op cassettebandjes van zestig minuten, zolang duurden deze mixen ook! Waarbij het dus zaak was om pijlsnel jouw bandje om te draaien na dertig minuten!
Je gespannen voor dat schermpje van je cassettedeck zat, het laatste stukje tape zag gaan, vliegensvlug het deksel open, bandje omdraaien -terwijl op de tuner de muziek gewoon doorging, jij bij jezelf wist dat jij dit stukje opname net miste- en weer op ‘rec’ drukken! Wat je tegenwoordig op Spotify niet meer hebt, veel mixen zijn gewoon terug te luisteren, inclusief de tonen exact op het halve uur! Die op mn TDK-C60 cassettes altijd ontbraken!