In opmaat naar de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2022 volgt de nieuwe primus inter pares van Dorpsklanken, David Stolk, de lokale politiek op de voet. In deze nieuwe rubriek geeft hij duiding, achtergronden en analyses van de perikelen op het gemeentehuis van Tynaarlo. Uiteraard door een bril die gekleurd is door Eelde, Paterswolde en direct omgeving.

Zo richting Kerst en het oudejaarsdag is het tijd om terug te kijken. Maar daar wordt men doorgaans niet vrolijk van. Er wordt zelfs gesproken van een rampjaar. Het vorige rampjaar is al even geleden, namelijk in 1672. Ons landje was toen in oorlog met maar liefst vier naties. Het land was reddeloos, de regering radeloos en het volk redeloos. Elk vergelijk gaat wellicht mank, maar ik snap af en toe wel dat het zo voelt. En wat kun je doen? Weinig, wij zijn een volgzaam volk. Grotendeels. Helemaal op gemeentelijk en regionaal niveau zijn er geen oplossingen. Deze week krijgen wij een nieuw kabinet. Althans nieuw? Oude politiek in een tweedehands jasje. Een gebrekkige visie en een dubieuze ethiek worden de beleidsmakers niet aangerekend. Het gaat goed met mij, maar met ons gaat het slecht. Dat is blijkbaar het gedachtengoed in Nederland.

In de vele verkiezingsprogramma’s van de politieke partijen in de gemeente Tynaarlo komt het Drentse woord ‘naoberschap’ voor. Als Groningse passant in een Drents dorp heb ik mij hier in verdiept. Want het intrigeerde, dat woord. Naoberschap. Het zeggen en het opschrijven is vrij gemakkelijk. Het betekent zoveel als omzien naar elkaar. Rekening houden met elkaar en dus ook een andermans mening respecteren.

De afgelopen weken heb ik hier weinig van gezien. Sorry, dat lieg ik. Op een dossier heb ik dat wel gezien. De raad stemde unaniem in met het openhouden van de dorpshuizen. Een pluim voor wethouder Van den Born. Maar het was wederom een gebed zonder einde in de raadzaal. Het dossier Ter Borch ettert door en door. Voor- en tegenstanders lijken Oost-Indisch doof voor elkaars argumenten. De onafhankelijke mening van uw favoriete krant werd zelfs in twijfel getrokken. Vrij naar Joseph le Maistre: ‘Elke wijk krijgt de supermarkt die het verdient’.

Enfin. Mensen worden zo snel boos. De hakken in het zand en er vol in. De gemeente krijgt de schuld. Van alles. Terecht? Soms, maar niet in de regel. Inspraak zonder inzicht leidt vaak tot uitspraak zonder uitzicht. Lijsttrekker Van den Born van de ChristenUnie ziet een zakencollege wel zitten. Ik zou wel verder willen gaan. Al eens nagedacht over een paar jaar verlicht despotisme? Alles voor het volk, niets door het volk. Dat scheelt weer verkiezingen.