Persbericht onder embargo tot zaterdag 13 november 17.00 uur. Als je dat leest dan weet je wel hoe laat het is, er wordt een lintje uitgereikt. Direct daarna ging het hart van uw stukjesschrijver sneller kloppen. Het ging over ‘Mevrouw De Jong-Bastiaans uit Eelde, benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. En dan zijn we op bekend terrein. Het gaat over Sjoukje! De Sjoukje van de Winkel van Museum De Buitenplaats. Had die dan nog geen onderscheiding? Schande! Gelukkig loopt ze er nu blinkend gedecoreerd bij. Zo hoort het.

U weet wel hoe het gaat. Er is ergens een restaurant afgehuurd en die plek zit vol met mensen in hun zondagse kleren. Er lopen jongedames rond met baby’s aan de borst, evengoed als dames die hun dagen amper meer kunnen tellen, zoveel zijn het er. Er komt een burgemeester binnen. Vervolgens stapt de aanstaande decoranda, in dit geval Sjoukje, de ruimte binnen. Kijkt om zich heen, vertrekt geen spier en doet net of dit dagelijkse kost is. Vergeet het maar. Het is het heerlijke opwindende toneelspel dat er bij hoort. Niemand die iets weet zogenaamd, totdat het stevige postuur van onze burgemeester Marcel Thijsen opstaat en het woord neemt. Sjoukje kijkt nog steeds argeloos naar haar kinderen en kleinkinderen die hier hoogst toevallig ook zijn. De ban van gespeelde onwetendheid wordt snel gebroken. Thijsen hangt zichzelf de ambtsketting om. De plaquette kijkt op zijn fiere onderborst statig omhoog richting mevrouw Bastiaans-De Jong. “Deze medaille heeft twee kanten” vertelt de burgemeester. De ene kant draai ik naar voren als ik namens de gemeente Tynaarlo spreek, de zijde waar het nu omgaat vertegenwoordigt de Kroon. Ik mag namens u namens de Koning de versierselen opspelden van Lid van de Orde van Oranje Nassau. Helaas mag ik niet aan u komen in deze moeilijke tijden, maar gelukkig is uw man Hans bereid de handeling te verrichten.” Waarna Hans de Jong, trots als een pauw, de onderscheiding aan haar dagelijkse grijze vest hangt. Daar moeten we even bij stil staan. Ze wist het niet! “Echt”, vertelt Sjoukje later, en dat geloven we, “ik wist van niks! Ik vind het meer dan geweldig, maar ik ben volkomen verrast. Als ik het had geweten of in de verste verte iets had vermoed, dan had ik me daar op gekleed, wat dacht je!” Felicitaties alom. Haar leesclubje is zo blij voor haar, haar kinderen zeggen ‘toch mooi wel onze moeder’. De medewerkers en de vrijwilligers van Museum de Buitenplaats hebben het gevoel of het ook een beetje hun lintje is. Allemaal storten ze zich op de vrouw wie ze dit zo van harte gunnen. Of ze het verdiend heeft? Even in staccato haar grote verdiensten. 25 jaar vrijwillige inzet voor Museum De Buitenplaats in Eelde. Het Museum bestaat een kwart eeuw, daarvoor was Sjoukje er al bij. Haar dochter Marjolein overhandigde bij de opening een bos bloemen aan Koningin Beatrix. U snapt dus dat ze heel close is met haar museum. Ze voerde ooit het team vrijwilligers aan. Iets van honderd zijn het er inmiddels. Ze ‘deed’ de Vrienden van het Museum erbij. En hoe. Sinds 2007 ‘doet’ ze de winkel. Misschien de enige plek in het complex die echt winst maakt. Die winkel is haar tweede leven geworden. Dagelijks is ze er te vinden, alles moet altijd helemaal top zijn, anders werkt het niet. Zo’n job vraagt veel van een mens, maar er is geen seconde geweest dat ze er geen zin meer in had. “Dus je bent echt verrast Sjoukje”.  “Ja, echt. Wat ik eerlijk gezegd wel eens gedacht heb, is dat iedereen het maar heel gewoon vindt dat ik dit doe. Misschien is het dat ook wel. En nu blijkt dat iets wat ook ikzelf heel gewoon vind, toch aanleiding is om mij vandaag zo blij te maken. Ik vind het een geweldig mooie erkenning voor wat we hier in De Buitenplaats doen.” Morgen staat deze fijne vrouw weer in haar winkel. Zonder lintje. Maar die lach van afgelopen zaterdag? Die is er niet meer af te branden.