Best wel ontroerd gaan de mensen naar huis. Soms met het roodwitblauw vlaggetje nog in de hand. Het grote zeer welgemeende applaus is net weggeklonken. Het zit erop. De spelers van het Meisje van de Linnenkamer, die net heel warm zijn bedankt, kunnen na drie voorstellingen even lekker uitblazen. Alle spanningen vallen weg. De oud-leden en de jeugd van Musicalgroep Kick hebben een topprestatie neergezet. En zij niet alleen. Zoiets groots en moois kun je alleen op de planken brengen als de hele organisatie klopt. Van verhalenschrijvers, muziekbedenkers, van bestuur tot rekwisietenbouwers en van kaartjesverkoper tot en met die supergeconcentreerde jonge vent achter de geluidsknoppen. Hoe roerend is het als de oud regisseuse haar opvolgster in het zonnetje zet. Ze heeft met deze voorstelling haar opleiding tot theatermaker met succes afgerond.

Lichtvoetig springen ze tussen heden en verleden
Het zal je misschien vreemd voorkomen dat in wat je net las geen naam genoemd wordt. Gaat ook niet gebeuren. Want om een stuk als Meisje van de Linnekamer zo sterk op te voeren als in het Familiehotel, is er geen taak, geen rol, geen functie die niet belangrijk is. Als dat allemaal klopt, dan kan er veel. Het stuk begint met een openingsscene die verrast. Het publiek staat op het gazon in een cirkel opgesteld rond een bed met wasgoed. Het schemert al. De echte huidige directeur van het Familiehotel en de gespeelde directeur van in de oorlog, wisselen elkaar af in hun kennismaking met het publiek. Heden en verleden vervangen elkaar alsof het dagelijkse leven zo in elkaar zit. Tbc-patiëntjes spelen, rennen en ravotten. Ze brengen, zo ziek als ze zijn, van meet af aan een heerlijk lichtvoetige speelsheid in het stuk. Na de gazonscene mag het publiek naar binnen, het zit rond de linnenkamer. Een schreeuw, gedreun, het licht gaat uit. Duiken! Duitsers! Er zijn joden onder het verplegend personeel van het Zeehospitium, de angst wordt voelbaar. Een zaal vol bonzende harten krijgt amper de tijd om weer tot een normale hartslag te komen, want Ramses Shaffy’s lied ‘Zing, vecht, huil, bidt wordt gezongen. Daar moeten we het even over hebben. Bij de repetitie was het nog wat tam. Maar, o, o, o, wat ging dit goed. Wat was de vertolking van directeur Heikens precies de vertolking die bij een directeur past. De denkfout van uw stukjesschrijver, dat dit lied gezongen moet worden alsof de muziek zwetende Shaffy er zelf staat, wordt weergaloos blootgelegd als de directeur en de geneesheer heel treffend hun eigen persoonlijkheid uitbeelden. Met een koor erachter dat de vereiste kracht er wel degelijk inlegt. Top! En zo gaat het maar door. Bekende historische figuren als Stoffer Holtjer, Joukje Wiebenga en haar vriend Jacob Kruijer brengen de waargebeurde elementen in het spel aan.

We voelen ons nu echt bevrijd
Het heeft weinig zin om hier verhaal op te schrijven over het Zeehospitium en de vrije vertaling die de oud Kickers er aan gaven. Immers, wie de voorstelling heeft gezien weet het al. En wie het -hoeveel spijt kun je hebben- niet heeft gezien, kan beter uit de voeten met het pas gepresenteerde boek ‘Familiehotel werd Zeehospitium’. Of je kijkt op de site van Ol Eel naar de vorig jaar vertelde oorlogsverhalen die daar te vinden zijn. Wat de inhoudelijk zware lading van het stuk heel wat lichter maakt, zijn zinnetjes als ‘meisje, heb jij je bijbelstudie al gedaan?’ Na een uur breekt op 13 april alsnog de oorlog uit in Paterswolde. De zaal staat te trillen van het oorlogsgeweld. Sirenes huilen. Een groene legerhelm verschijnt aan de deur. Die, op de vraag van geneesheer-directeur Warns wie ze zijn, broodnuchter antwoord: ‘Canadezen’. Waarmee heel subtiel weer een sprong wordt maakt van het verleden, toen werd gehoopt op de komst van de bevrijders, naar het heden waarin we ‘alles’ weten. Het Meisje van de Linnenkamer is een theaterstuk dat telkens weer een verrassing heeft voor de kijker. Ernstige taal als een NSB-er wordt afgesnauwd, voorafgegaan door een vrolijke song als Twips Twips Twips…, met een subliem swingend dansje, dat de dochter van de directeur ook graag wil leren. Smullen is het. En na de komst van de Canadezen is het klaar. Uit. Opruimen en nagenieten. De mensen van de musicalgroep Kick hebben het, bijna anderhalf jaar na 13 april 2021, klaargespeeld om ons de 75 jarige bevrijding te laten vieren. Grandioos mensen! Bedankt!