Enige weken vertelde ik het al: aan onze huishoudelijke apparatuur hadden wij een Senseo-apparaat toegevoegd, een Senseo Select om precies te zijn.
De marketing afdeling van Philips en Douwe Egberts hebben niet stilgezeten de laatste jaren. Zo kan het gebeuren dat je in de gemiddelde Marskramer of Blokker een heel schap vol verschillende Senseo-apparaten aantreft, de een nog luxer dan de ander.
Zo kozen wij dus voor de select, een iets hoger op de ladder staand model dan de basisversie, gemaakt van duurzaam, hergebruikt materiaal, zo stond op het bijgaande kaartje te lezen. Plus een lampje dat zou gaan branden wanneer het toestel aan ontkalking toe was.
Nu gebruik ik onze Senseo bijna net zo frequent als dat ik het toilet bezoek, met een behoorlijke regelmaat dus, zodat de afgelopen week dit lampje begon te branden.
Nu begon ik net als met onze trouwe DE-Moccamaster: Een flinke scheut ontkalkingsmiddel in het waterreservoir, doorspoelen, herhalen, nog eens herhalen plus nog een paar keer doorspoelen. Om daarna bij het eerstvolgende kopje koffie je nog steeds in te beelden dat het vers gezet geurig bakje nog steeds naar azijn smaakt, dat is zo in grote lijnen de ontkalkingsprocedure die hier in huize Stoffers wordt gevolgd.
Wat echter voor de Senseo Select niet voldoende bleek, het lampje bleef halsstarrig branden, mijn vriendin opperde al dat ik -zoals met zoveel huishoudelijke taken- iets niet goed deed, herhaalde de procedure. Trouwens: op exact dezelfde wijze als mij. Ik kon echter triomfantelijk met mijn wijsvinger naar het ‘kalklampje’ wijzen, deze brandde nog steeds, dit met een felheid zodat onze keuken TL-lamp uit kon blijven. Over duurzaam gesproken, een keurige bijkomstigheid!
Toch doen zulke lampjes mij altijd een gevoel geven dat apparatuur dan zo ineens uit elkaar ploft, of een grote steekvlam verschijnt. Zo’n lampje brandt natuurlijk niet voor niets, al bedacht ik mij ook dat heel slimme ICT-techneuten misschien de Senseo wel hadden geprogrammeerd? En er voor het ontkalken een procedure gevolgd moest worden?
Ik besloot mijn licht eens op te steken -nee, niet dat kalklampje- op het internet, Google en Wikipedia zijn in zo’n geval mijn eerste hulpmiddel.
Op Google vond ik al snel de te volgen procedure, ik besloot deze uit te printen.
Op gewoon wit A4-papier, het verhaal ‘duurzaam’ kon ik nu doorstrepen, de printer bleef ratelen…
Hier kwam een verhaal tevoorschijn wat de gehele Harry Potter reeks, geschreven door J.K. Rowling veruit oversteeg, met een arsenaal aan punten waarop te letten en in welke volgorde je welke handeling diende uit te voeren.
Ik zette mij maar eens aan deze taak, te beginnen bij punt een. Er zouden vele handelingen volgen, er moest een gebruikt koffiepadje worden geplaatst zodat ik eerst verplicht een kopje koffie moest consumeren, weggooien is immers zonde, daarna moest de tweepadshouder worden ingezet, wéér met gebruikt padje, plus allerlei knoppen tegelijkertijd worden ingedrukt.
De Senseo Select ratelde, rookte en stoomde dat het een lieve lust was, onderaan het geprinte epistel stond te lezen dat na alle stappen het apparaat automatisch uitschakelde.
Wat ook gebeurde. Echter wij waren wel een uur verder.
Het geprinte verhaal heb ik voor de volgende keer in het aanrechtlaatje gelegd, want ik ken de procedure nog niet uit mijn hoofd, doch: na al deze activiteiten was het kalklampje uit! Mijn lampje ook trouwens…
En snap ik nu waarom bedrijven als Amysoft zo goed aan de weg timmeren! Wat een handelingen moet je tegenwoordig verrichten! Voor nu ga ik even m’n Moccamaster ontkalken: gewoon, met schoonmaakazijn en goed naspoelen met leidingwater…