Twee vissers zagen begin augustus tot hun grote verbazing een zeehond in het Peizerdiep, waar onlangs forellen zijn uitgezet. Aanvankelijk werd er gedacht aan een otter, maar het bleek toch echt een zeehond. We zijn inmiddels veertien dagen verder, de zeehond is er nog steeds. Afgelopen woensdag werd het dier ontdekt in de Onlanden. Vanaf de brug van het fietspad van de Weringsedijk was de zeehond vanaf grote afstand te zien.

De consternatie is nog altijd groot. Mensen kunnen hun ogen niet geloven. “Zit daar een vogel?”, vraagt een passant aan een fotograaf. “Nee, een zeehond”, luidt het antwoord. “Een wát?”. Een wielrenner filmt de omgeving, maar een zeehond heeft de nieuwgierige fietser niet gezien. De zeehond is ook niet meteen zichtbaar. “Mooie dingen zijn altijd ver weg”, zegt hobbyfotograaf Freddy van der Velde poëtisch. Een bezoeker heeft nog een tip: “ik zou er naar toe zwemmen.” Met de telelens van Van der Velde komt het dier vanzelf dichtbij. De media hebben er ook lucht van gekregen. Een cameraman van RTV Noord kon het eerst ook niet geloven, maar wordt al gauw enthousiast. Steeds meer mensen nemen een kijkje bij de brug. De zeehond ligt te zonnebaden op een slikplaat en kijkt af en toe naar de nieuwsgierige mensen. We peilden vervolgens de reactie van Zeehondencentrum Pieterburen. “Het is lastig te beantwoorden waarom de zeehond deze wateren heeft opgezocht. Het gebeurt vaker, maar voor het eerst dichtbij de stad Groningen”, zegt Sander van Dijk van het opvangcentrum. “Toen er vroeger geen dijken en dammen waren konden ze gemakkelijker naar de rivieren zwemmen. Meestal zwemmen ze wel weer terug naar zee. Wanneer dat niet gebeurt en ze bijvoorbeeld verstrikt raken of overlast veroorzaken, grijpen we in, anders niet. We hebben het traject van de zeehond niet bijgehouden en nemen slechts de meldingen aan. Het dier komt van zee, dat is helder. Maar hoe het gelukt is via dijken en sluizen naar dit gebied te komen is niet duidelijk. Sinds kort is wel bekend dat de zeehond een merkje in zijn poot heeft. Dat betekent dat het zoogdier in een opvang heeft gezeten. Het merkje valt niet op, omdat het wit of grijs is. Aan de vorm van het merkje kun je zien of het dier afkomstig is uit Nederland of Duitsland.” Volgens van Dijk is de zeehond meer dan een jaar oud. “Het dier is niet heel oud. Een zeehond is niet kieskeurig; moet veel eten. Je hebt in ons land twee soorten: de grijze en gewone zeehond. Dit is een gewone zeehond. De kiezen zijn geschikt voor kleine visjes, hooguit een brasem. Wanneer het een grijze zeehond was geweest, dan hadden de vogels in de Onlanden, zoals de reiger moeten oppassen.” Van Dijk wil mensen aanraden de zeehond met rust te laten en afstand te bewaren. “Mensen mogen ons bellen waar het dier zit. Zodat we de zeehond in de gaten kunnen houden. Als het niet goed gaat met het dier, dan zullen we hem een handje helpen op weg terug naar de zee.” Een dag later neemt van Dijk toch maar een kijkje, net als vele fietsers en wandelaars. De zeehond blijkt er nog te zijn, al is het dier nu vooral onder water te vinden. Af en toe steekt de kop boven het water uit. “Zeehonden kunnen een half uur lang onder water blijven”, vertelt hij voor de camera van OOG-tv. “Dat het dier zich in zoet water bevindt maakt niet uit.” Wat de zeehond gaat doen kan van Dijk ook niet voorspellen. Het zou best kunnen dat het dier richting Hoornse Plas gaat of zelfs naar de stad. Voorlopig voelt hij zich hier als een vis in het water. De zeehond groeit uit tot een ware attractie. Zelfs in de avonduren is het een drukte van belang, waar een enkeling nog niet op de hoogte is van het nieuws. “Een zeehond?”, vraagt een vrouw die denkt dat het een grap is. “Het is voor zowel mens als dier een mooie plek”, vindt van Dijk.” De zeehond is deze vrijdagavond bijzonder actief en levendig; zwemt van eiland naar zandplaat. Uiteindelijk gaat hij rusten op de zandbank. Nog altijd is het niet duidelijk wat voor merkje aan het dier zit. Aan de hand van foto’s hoopt van Dijk het bewijs te vinden. “De vorm alleen al is genoeg.” Anders rest ook voor hem nog een keer de reis naar Onlanden. En dat is bepaald geen straf.

Foto’s Freddy van der Velde