Schreef ik vorige week al over de afbraak van verschillende schoolgebouwen in Eelde, zonde, want: eenmaal weg is weg. Hetzelfde zag je een aantal jaren geleden aan bijvoorbeeld de Stoffer Holtjerweg, waar de arbeiderswoningen plaats hebben gemaakt voor appartementencomplexen.

Niet dat daar iets mis mee is trouwens, mijn schoonouders wonen in zo’n appartement, kijken uit op de parkeerplaats bij de Jumbo waar altijd bedrijvigheid is. Ook de gemeenschapszin in zo’n complex is groot, zo doet men gezamenlijk iets met de aankleding voor kerst, maakt men snoepzakjes voor de jeugd op 11 november met Sint Maarten. Wat ik persoonlijk geweldig vind is dat de gehele generatie ‘verhuist’.
Bracht ik mijn jeugd door op de Dievelings op ‘Paalakkers’, in de jaren ’70 en ’80 zo’n wijk waar zich jonge gezinnen vestigden, kinderen kregen die hier opgroeiden. Nu zie je diezelfde mensen wat indertijd veertigers waren nu terug, niet in die woonblokken van zes huizen in zo’n hofje, maar in dat appartementencomplex.
Waar men in corsotijd gezamenlijk aan de wagen bouwde, daar zijn nu dezelfde mensen bezig met bijv. de kerstversiering in die seniorenflats, waar hun personenwagens in de garages stonden in de wijk staan ze nu in de garageblokken achter deze flats, schitterend om te zien! Doch dat waren de arbeiderswoningen ook. Ik heb het vanaf deze plaats wel eens vaker gemeld, mijn opa en oma woonden hier, pasten vaak op mijn zusje en mij, waar dat nu allemaal formeel en gecontroleerd via gastouderbureaus gaat (en op financieel gebied er veel aan de verkeerde strijkstokken blijft hangen, zo is mijn opinie), daar lag hier in de jaren ’70 een schone taak voor grootouders, mijn opa en oma kweten zich vol liefde van hun taak! Wat heb ik er een voetstappen liggen, fietsend op m’n eerste driewielertje, helemaal vanaf de Esweg, om opa te helpen in zijn groentetuin. Zo was het indertijd ingericht: niet teveel leefruimte, doch grond zat rond het huis voor het verbouwen van je eigen groenten!
Wat een wonder, de zaadjes poten, en enige weken later diende zich een soort peterselie aan, nog enige weken later haalde je de oranje wortels uit de grond, schoonmaken onder het fonteintje in de keuken, welke oma proper en netjes schoonhield. Als ik nu de groenten afweeg bij de Appie of Jumbo, dan denk ik er nog wel eens aan! Afval ging in een grote, groene bak, de composthoop, opa gaf de planten water vanuit de regenton, die onder de dakgoot stond, recycling is echt niet iets van de laatste jaren!

En natuurlijk het speeltuintje! Aan het eind van de weg, waar de zaal van café Nijdam begon, daar liep je naar een veldje met wat speeltoestellen, ook de Vereniging voor Volksvermaken hield hier evenementen.
Waar ik het een tijdje geleden met mijn tante over had, zij dit niet meer wist te herinneren.
‘Hef doar een speultoen zeet’n dan?’ zo vroeg zij zich af, mij aan het twijfelen brengend, ik had dit toch niet gedroomd? Gelukkig bracht Facebook uitkomst, op dit platform is sinds een tijdje de pagina: ‘Stoffer Holtjerweg en omstreken’ actief, een website waar veel oud-bewoners foto’s plaatsen van vroeger jaren, foto’s van vijftigers en zestigers zelfs, die indertijd hun jeugd hier doorbrachten, waarbij het speeltuintje regelmatig voorbijkomt! En tante sprak: ‘Nou, wat vrumd! Ik wait doar niks meer van!’
En juist daarom zijn zulke pagina’s zo vreselijk mooi om te bekijken, zodat de herinnering niet verloren gaat! Neemt U ook eens een kijkje? En dan krijgt U ook vast dat: Oh ja, zo zat het indertijd- gevoel!