Vandaag, op mijn oudejaarsdag, start ik een experiment. De smartphone gaat uit. Bellen doe ik vanaf nu met de Samsung UH 900 Soul. Een toestel uit 2008. Geen whatsapp. Geen Facebook, geen Instagram. Geen navigatie. Geen mail. Bellen kan wel en sms-en ook.

Een Smartphone is natuurlijk niet meer weg te denken uit ons bestaan. Navigeren, muziek streamen, foto’s maken, connecten met anderen en zelfs je bankzaken. Je regelt het allemaal makkelijk en direct.

Ook scholen maken veel gebruik van apps als Magister bijvoorbeeld. Alles kan worden gevolgd en waar ik vroeger gewoon zelf kon kiezen om die onvoldoende eerlijk op te biechten weet je als ouders tegenwoordig al eerder het cijfer dan je kind. Ook het huiswerk gaat in de app. Het lijkt allemaal zo fantastisch maar leren we op deze manier echt goed plannen en krijgen we echt een goed overzicht? Waarom maken we onszelf zo afhankelijk van een telefoon die onze concentratie vaak compleet wegneemt. Want een leerling blijft of maar kijken of zijn of haar leerkracht toevallig nog huiswerk in de app heeft gezet of denkt ‘het zal wel’. Daar waar een smartphone het schoolleven zou moeten vergemakkelijken lijkt het soms eerder stress of vrijblijvendheid op te leveren.

Al ruim een jaar vraag ik me met regelmaat af: waarom? Misschien is die vraag voor mij wezenlijker geworden door deze coronatijd, waarin live contact al zo enorm is reduceerd. Misschien door mijn kinderen en bonuskinderen die soms onbereikbaar zijn door het apparaat dat onze bereikbaarheid zou moeten vergroten. En waarom betrap ik mezelf ook vaak op wezenloos scrollen op momenten dat er even niets te doen lijkt? Misschien is het gewoon een midlifecrisis. Hoe het ook zij: op deze plek ga ik de komende tijd delen hoe het leven is zonder Smartphone.

Het laatste zetje dat ik nodig had kwam door een interview uit 2017 [!] op Brandpuntplus met Hans Schnitzler. Deze filosoof beschrijft hoe ons vermogen om echt aandacht voor elkaar te hebben afneemt door het gebruik van smartphones. Misschien herken je dit bij jezelf of je kinderen: tijdens het kijken van een televisieprogramma komt er een reclameblok en je tieners en/of jijzelf grijpen direct naar hun mobiel om te scrollen of hun vrienden te ‘snappen’ wat ze aan het doen zijn [dat is echt iets anders dan snappen]. Zo ‘betrapte’ ik mijn zoon een tijd terug die een foto maakte vanuit zijn bed en verstuurde naar zijn vrienden om te laten weten dat hij ging slapen. Ik vroeg hem of hij ook een foto van een toiletrol stuurde bij een toiletbezoek.

Enfin: er zijn ook een hoop toffe dingen aan Smartphones. Dus in plaats van een wel waar / niet waar discussie ga ik de komende tijd in levende lijve ervaren hoe het is om minder smartphone in mijn leven te hebben. Appen en socialmedia gebruiken, wat voor mijn werk soms nodig is, doe ik de komende weken dus via de computer.

Wil je ook meedoen voor een dag, weekend, week of misschien wel een maand en je ervaring delen met onze lezers? Stuur een bericht naar redactie@dorpsklanken.nl en we nemen contact met je op.