Ik kan me de route nog zo voor de geest halen: Via de Kluivingskampenweg, Drostweg, Schultenweg, stukje Duinerlaan, Hoofdweg, Rembrandtweg, Hooiweg. Zo fietste ik altijd naar de middelbare school, bij een tussenuur meerdere malen per dag.
In die tijd dacht ik als ik weer eens met tegenwind de pedalen beroerde: Als ik ooit mijn rijbewijs heb en een auto bezit, raak ik nooit een fiets meer aan!
Anders dan mijn voornemen over sportschoolbezoek, het stoppen met te vet eten of een pilsje minder te drinken in het weekend heb ik me hier altijd vrij redelijk aan weten te houden.
Zelfs als ik naar het toilet ga, dan pak ik de auto en waar ik wel eens vertwijfeld bij de Lidl naar een parkeerplaatsje heb gezocht en ondertussen dacht: Had ik maar snel mijn fiets uit de schuur gehaald, ben ik maar moeilijk uit mijn automobiel te krijgen. Het voordeel hiervan is dat mijn fietsbanden niet slijten en ik niet vaak last heb van een lekke band op mijn rijwiel.
Ook kan men mij niet aanhouden vanwege het feit dat ik mijn mobiele telefoon vasthoud onder het fietsen, dit vanwege het feit dat ik dus bijna nooit fiets.

Al heb ik enige tijd geleden wel even een ‘rondje vliegveld’ gedaan, even een rondje rond de luchthaven, of even een rondje richting Glimmen om bij het ‘Sassenhein’ een versnapering te nemen. Dit paviljoen aan het water, oorspronkelijk bedoelt als onderkomen voor de gelijknamige visclub, serveert heerlijke koffie, ook het bittergarnituurtje is zeker niet verkeerd daar, al was dit voor het corona-tijdperk, dus al enige tijd geleden.
Dat is wel zoiets: Mocht U mij ooit tegenkomen op de fiets dan heb ik mijzelf wel zoiets tot doel gesteld, ik fiets dus nooit zonder reden.
Nu lees ik de laatste tijd veel over de zogenaamde ‘doorfietsroutes’, in principe dus niets voor mij, want ik stop het liefst ook nog eens onderweg, maar het idee erachter is natuurlijk leuk, zo’n goed onderhouden doorgaande route!
Waar niet eens zoveel gebruik van wordt gemaakt door forensen of woon- werkverkeer, maar veel recreatieve fietsers volgens mij, van die lieden die in groepsverband zich op een racefiets verplaatsen, in van die racekledij met sponsornamen hierop, een tempo aanhoudend als was het de Tour de France zelf. Veel automobilisten of recreatief fietsverkeer hebben een bepaalde mening over zulke groepen fietsers, ik vind het persoonlijk dan wel weer wat hebben!
Als automobilist moet ik dan eerder wennen aan de e-bikers, dan zie je een fietser naderen en denk je: Oh, die fietser, daar kan ik nog wel even voorlangs, en het moment erop staan ze ook al voor je neus, zo snel gaan die elektrische fietsen. Het zal even wennen zijn voor mijn generatie denk ik. Zie ik zo’n e-bike dan denk ik: Die had ik in mijn MAVO-tijd moeten hebben! Vooral als je eens weer net te laat van huis ging, en een fietspad nog gewoon een fietspad was. Dan dacht je bij jezelf: Ik moet nu even doorfietsen, niet wetende dat daar zo’n veertig jaar later een modern geasfalteerd wegdek naar werd vernoemd!