Stichting Belbus Eelde bestond op 12 januari 25 jaar. Het waren 25 roerige jaren, die beschreven werd door een van de betrokkenen, Renée Canneman. Een samenvatting.

Initiatiefnemer van het ouderenvervoer is Martin Land, die veel aanwezig was in het Else van der Laanhuis. Gezocht werd een chauffeur die bewoners die geen familie of vrienden in de buurt hadden wonen te begeleiden naar arts, ziekenhuis, familiebezoek of winkels. Er werd een project opgezet van Else van der Laanhuis in samenwerking met de Stichting Eelder Woningbouw (de samenwerking met SEW kwam voort uit de vraag of huurders van woningen ook gebruik konden maken van de diensten). Aanvankelijk was er geen echte structuur in de organisatie, geen regels en ook geen vrouwelijke chauffeurs. Dat had zo zijn nadelen. Zo wilde een dame nieuwe kleren gaan kopen in Groningen en werd de chauffeur gevraagd te helpen bij het uitkleden van een vrouwelijke cliënt. Dat ging de chauffeur te ver. Omdat ook de verkoopster mevrouw niet mocht helpen en de chauffeur dit thuis vertelde stelde de vrouw van de chauffeur voor om dan met zijn drieën te gaan winkelen. Tot ieders tevredenheid. Over chauffeurs gesproken. De ervaren Berend Speelman gaf nog rijproeven om te kijken of de mensen geschikt waren om met een bus te rijden. Na een lange voorbereiding werd In 1996 de Stichting Vervoer voor Ouderen opgericht. Grootste zorg was de aanschaf van een bus (met mogelijkheid rolstoelvervoer), die na zware onderhandelingen op de RAI werd gekocht. In 1999 wordt een accu gestuurde hydraulische rolstoellift ingebouwd, mogelijk gemaakt door de bijdragen van vele donateurs en sponsoren. Er rijden voortaan twee bussen; één met lift en één zonder, beiden betaald uit eigen middelen.

de weg kwijt

De chauffeurs maken de gekste dingen mee. Een passagier moest naar haar dochter in Anloo gebracht worden. Bij het naderen van het dorp vroeg de chauffeur haar naar het adres (een routeplanner zat nog niet in de bus). Dat was ze even vergeten, maar ze zou het huis wel herkennen. Niet dus. Dan nog maar een rondje rijden. Dit werd gezien door een inwoner, die uiteindelijk het juiste adres geeft.  Op een dag moest een dame naar de oogarts in het UMCG. Zij was slecht ter been en zat in een rolstoel. Haar man ging mee als begeleider, maar kon de zware rolstoel niet zelf duwen. Door de assistent en de chauffeur werd ze met veel moeite uit de rolstoel gehesen. Omdat dit alles veel tijd kostte kwam de chauffeur veel te laat bij de volgende klant en kreeg daar de wind van voren. Dergelijke service wordt wel gewaardeerd. Zo bracht een chauffeur boodschappen bij een vrouw thuis. Als dank kreeg de chauffeur dan een zoute haring van de visboer. Oog hebben voor extra’s, zonder dat er kosten aan verbonden zijn. Zo haalde een chauffeur een mevrouw op bij Maartenshof in Groningen. Zij vroeg of de chauffeur wel eens het ‘Wallhouse’ heeft gezien. Dat leek haar zo mooi. Omrijden hoeft niet. Het is een kleinigheid, maar geeft wel extra glans aan een rit.

Onderscheiding

Tijdens het 10-jarig bestaan krijgen beide oprichters Martin Land en Berend Speelman een koninklijke onderscheiding. In 2009 wil de gemeente het ouderenvervoer op zich nemen. Het vervoer gaat werken onder de naam Belbus Tynaarlo. Trias regelt het vervoer in Vries en Zuidlaren. Eelde blijft zelfstandig en heet nu Belbus Eelde. In 2010 is er een tekort ontstaan, die de gemeente niet wil aanvullen, ondanks de belofte. De extra gemaakte kosten worden alsnog vergoed. In het kader van ‘NL. Doet’ in 2012 wil de gemeente een gebaar maken. Het college van B en W wast de vijf bussen van Belbus Tynaarlo. In 2016 wordt, voor het eerst, het gemeentebestuur op de vrijdag voor het corso langs de corsowagens in aanbouw rondgereden door de Belbus. Hoewel van de Belbus Eelde tijdens het corso geen gebruik kan worden gemaakt, wordt wel een bus ingezet voor het vervoer van de figuranten. Door de samenwerking met gemeente en Trias kunnen de bewoners van Bunne en Winde nu ook een beroep doen op de activiteiten van de Stichting. Over de doelgroep zijn er wat onduidelijkheden. De afweging blijft moeilijk en de kantoormedewerkers wordt gevraagd de aanvragen genuanceerd te behandelen. Zoals één van de medewerkers opmerkt: “Je kunt regelen wat je wilt, maar je komt altijd wel problemen tegen, belangrijk is dat je inventief bent en de problemen zelf oplost.” Er wordt gekeken of er ’s avonds meer aanbod kan zijn, waardoor bewoners gehaald en gebracht kunnen worden naar verschillende activiteiten in het dorp en naar het ‘sporten voor ouderen’. Het jaar 2020 verloopt totaal anders dan iemand zich ooit had kunnen bedenken. Vanwege de pandemie rijden er twee maanden geen bussen. Later wordt de draad weer opgepakt, zij het aangepast. Het past helemaal in de 25 roerige jaren van Belbus, die niet meer weg te denken is.