Geert Stoffers is vrachtwagenchauffeur en hobbyschrijver. In ‘Geert vertelt…’ schrijft hij wekelijks in Dorpsklanken over specifieke dingen die hem opvallen. Elke column van Geert die in de huis-aan-huiseditie verschijnt, plaatsen we ook online. Dit stuk stond woensdag 20 november in Dorpsklanken.

Vorige week stipte ik het al even aan, als kind zijnde ging ik vaak een stukje fietsen. Vaak onder begeleiding van mijn oma, waarbij we zo op de helft van de fietstocht, of zo tegen het einde, een uitspanning opzochten voor een ijsje of glaasje fris.

Dit kon het terras op de luchthaven zijn, doch evengoed het paviljoen Sassenhein in Haren, nog steeds een plekje waar ik graag kom: een schitterend uitzicht op het water, met een koel pilsje en een bittergarnituurtje een heerlijke plek om even uit te rusten van een fietstochtje!

Het klinkt welhaast als vloeken in de kerk met de huidige stikstofproblematiek en de maatregelen die hier volgens onze overheid tegen moeten worden genomen, doch in mijn kindertijd namen opa en oma me ook vaak mee tijdens een stukje toeren.

Opa en oma reden een keurige middenklasser. Halfweg jaren ’70 was dit een Austin Allegro, tegenwoordig allang uit het straatbeeld verdwenen. Naast het gebruik voor familiebezoek kwam de Allegro ook vaak ‘zomaar even’ uit de garage op een willekeurige zondag- of woensdagmiddag, wanneer ik vrij was van school.

Opa hield van autorijden, iets wat hij op zijn kleinzoon heeft weten over te brengen trouwens, het is anno 2019 zelfs al dertig jaar lang mijn beroep!

Ik kon me erop verheugen als oma in de keuken bezig was met het smeren van broodjes en het zetten van koffie voor in de thermoskan: dat betekende een stukje toeren! Het was opa en oma zeker niet te doen om klakkeloos het milieu maar te vervuilen, zoals het vervoer per automobiel tegenwoordig vaak wordt gezien, neen, er zat zeker ook een educatief tintje aan deze tochten!

Terwijl oma broodjes smeerde en een plaid van boven haalde – U weet wel, zo’n met geblokt motief uitgerust stuk textiel met van die ‘knopen’ en lussen aan de zijkanten – daar zat opa gebogen over een grote wegenkaart, ik moest meekijken. Zijn door het shaggie’s rollen bruin geworden vingers wezen me op stippellijntjes wat wegen waren, provinciegrenzen, kanalen en meren en waar bijvoorbeeld de Afsluitdijk lag. “Goed onthouden wat je ziet, straks rijden we hierlangs”, zo legde opa uit, lang voordat ik de eerste legenda van de Grote Bosatlas zag, later verplichte kost op de lagere school!

Iets later stapten we in de Allegro, broodjes en koffie mee, plus een groot fototoestel, met flitser, zo’n soort vierkant blok welke steeds meedraaide bij elke foto. Zes of acht foto’s kon je met zo’n blokje maken geloof ik, weet het precieze aantal niet exact meer.

Via Groningen en Friesland over plattelandswegen, van de A7 had volgens mij indertijd nog niemand gehoord, bereikten we het plaatsje Zurich. “Later met aardrijkskunde leer je dat dit ook in Zwitserland ligt”, zo doceerde opa, die zich nu vergenoegd een verse caballero opstak, geen haan die daar indertijd naar kraaide.

Tussen de vettige caballero-dampen door zag ik links een groot water, rechts een grote dijk, wat een machtig, imposant gezicht! Eenmaal de dijk over draaide opa bij den Oever om doodleuk hetzelfde stuk terug te rijden, tot aan het monument. Hier werd geparkeerd, de plaid gepakt, de koffie en broodjes geserveerd, gewoon buiten in de berm, in het gras, waar auto’s over de dijk reden, kevertjes, deux-chevaux, een verdwaalde Opel Kadett of Ford Cortina. Terwijl aan de andere kant bootjes voeren op die immense watervlakte!
Wat een rust ging hiervan uit, dit beeld!

De terugweg voerde weer over lommerrijke wegen, om via Oosterwolde, Haulerwijk en Een in Norg uit te komen, bij cafetaria Succes, waar de Allegro weer halt hield, nu om een soft ijsje te halen tot besluit van dit tochtje!

Wat een prachtherinneringen uit een, zo het leek zorgeloze tijd, waar nog niemand zich druk maakte over PFAS of stikstof, nee: je kon nog gewoon genieten van zo’n middagje toeren!

Wilt u wekelijks zijn verhaal lezen? Abonneer u dan meteen op Dorpsklanken en u ontvangt de krant elke woensdag in uw brievenbus.