Geert Stoffers is vrachtwagenchauffeur en hobbyschrijver. In ‘Geert vertelt…’ schrijft hij wekelijks in Dorpsklanken over specifieke dingen die hem opvallen. Elke column van Geert die in de huis-aan-huiseditie verschijnt, plaatsen we ook online. Dit stuk stond woensdag 23 oktober in Dorpsklanken.

Vorige week schreef ik over de proppenschieters welke mijn opa maakte als de herfst zich weer aandiende. In zijn hobbyschuurtje moet hij er tientallen hebben gemaakt. Niet alleen voor zijn kleinkinderen, ook de kinderen in de buurt wisten opa te vinden!

Zijn hobbyschuurtje bevond zich aan de zijkant van hun woning aan de Hooiweg. Als opa zich verveelde – wat trouwens niet zo vaak voorkwam – dan zette hij zich daar aan zijn hobby: houtbewerken. En dat kon hij!

Zoals ik bij sommige mensen wel zie dat ze bijvoorbeeld drie of vier balpennen bij zich dragen in hun overhemd – waarvan je toch maar met eentje tegelijk kunt schrijven – zo had opa een hele verzameling aan klauwhamers en beitels. Vele van het indertijd bekende merk Nooitgedagt (met de letter G ook).

Dit was een gereedschappenfabriek uit de Friese gemeente IJlst. Het stond synoniem voor kwaliteit en was ook bekend van de Friese doorlopers. Begon het schaatsseizoen, dan had opa het daar weer druk mee: het slijpen van schaatsen. Niet dat ik hem daar veel werk mee bezorgde. Op de een of andere miraculeuze wijze ben ik nooit zo beweeglijk en/of sportief geweest. Mijn capriolen op het ijs waren van iets ander slag dan de gemiddelde kunstrijder, en als het hier al eens op leek, dan was dat puur geluk. Zelfs het ‘pootje over’ beheerste ik niet in de bochten.

Was het winter, dan zag men mij eerder bij de koek-en-zopiekraam dan dat ik uitbundig op messcherp geslepen schaatsen een snelle rondetijd neerzette! Kent U dat nog? Zo’n kraampje op de Paterswoldse ijsbaan indertijd, met echte kwast? Die mix van citroensap met kokend water terwijl je lichaam ijskoud aanvoelt, heerlijk!

Ben hier thuis wel eens bezig geweest om het drankje na te maken, met echte Hooghoudt-siroop. Doch die smaak zoals je het op de ijsbaan in de vrieskou proefde, ik heb het nog niet kunnen evenaren. Iets wat ook zeker met ‘gevoelsbeleving’ te maken heeft. Of dat heerlijke chocomel, van kokend water met Van Houten cacao, heerlijk! Waarbij het maar goed is dat de Dorpsklankenredactie niet te maken heeft met de reclamecodecommissie, want anders was er in deze column al behoorlijk gestreept!

Naast het maken van proppenschieters en schaatsenslijpen probeerde opa ook enigszins educatief bezig te zijn. Zo drukte hij mij ook eens een wat oudere hamer in mijn handen, wat vergane plankjes en vertelde: “Moak hier moar eem een mooi vogelhokkie van!” Opa deed het ook voor, maar hier liet Uw columnist het helaas even afweten…

Waar alle kleinkinderen de mooiste vogelverblijven timmerden, daar moesten de mussen en merels in de nabijheid van onze woning het met een bolletje pinda’s aan de waslijn doen: de edele kunst van houtbewerken en timmeren was aan mij helaas niet besteed. Opoe’s medicijnkast wel: daar waar de pleisters lagen om over de vingers te binden, als ik toch wel enthousiast met die wat oudere Nooitgedagt-hamer erop los sloeg, doch dit niet op de grote draadnagels terecht kwam, maar op mijn tere kindervingertjes…

Zo is handenarbeid nooit mijn beste kant geworden, ook later op de middelbare school niet, waar een heus handenarbeidlokaal was ingericht, compleet met werk- en draaibanken, bankschroeven en verschillende gereedschappen.

Als ik al in dat lokaal bezig was, dan was het met de verplichte ‘oogdouche’ die boven de deur hing… Als een van mijn medeleerlingen nietsvermoedend het lokaal binnenkwam na toiletbezoek, dan kregen mijn twee linkerhanden het wél voor elkaar om water van bovenaf naar beneden te laten kletteren. Doch het ook op de MAVO verplichte vogelhuisje timmeren…? Dat is evenals het klussen thuis, en de goedbedoelde lessen van opa Stoffers en meneer Grol nooit iets geworden…

Wilt u wekelijks zijn verhaal lezen? Abonneer u dan meteen op Dorpsklanken en u ontvangt de krant elke woensdag in uw brievenbus.