Vorige week maandag overleed ’s avonds in huiselijke kring op 62 jarige leeftijd Jan Wekema. Bij de voetbalvereniging waar hij van kleins af aan lid van was, is de schok groot.

Jan begon als voetballertje, maar bleek al snel een talentvolle keeper. Een carrière in het eerste elftal behoorde sportief gezien tot de mogelijkheden, maar Jan vond ook een heleboel andere zaken  (die zijn carrière niet ten goede kwamen en niet in de smaak vielen bij zijn trainers) nog leuker. Dus keepte hij met evenveel plezier een treetje lager. Hij heeft het keepen, ook later nog bij de veteranen lang volgehouden.

Na het voetbal stelde hij zijn diensten beschikbaar voor de club. Hij was jeugdleider, trainer, elftalbegeleider. Ook voor technische zaken, kon men bij Actief altijd een beroep doen op Jan. Zijn laatste baantje was in de vrijwilligersploeg op de dinsdagmorgen. Bij zijn collega’s – die twee weken geleden in Dorpsklanken nog in het zonnetje werden gezet – is de verslagenheid groot. Henk Roevros: “Ondanks dat we wisten dat het er ieder moment aan zat te komen, kwam het bericht van Jannes dat Jan maandagavond was overleden, hard binnen. Een leeftijdsgenoot met wie wij in de zeventiger jaren voetbalsuccessen gevierd hebben. Eerst in de A1 en later in het 1e en 2e elftal. In 1975 wonnen we de Noord-Drenthe Cup met het 1e elftal, de legendarische wedstrijd tegen het Duitse Hertha BSC en latere kampioenschappen met het 2e elftal in 1976 en 1977.” Jannes Mulder vult aan: “Jan blijft in onze herinnering als een joviale en loyale vent die op basis van zijn eigen mening zijn grenzen stelde, maar daarnaast ook een van de gangmakers was van onze vrijwilligersploeg. We zullen hem enorm gaan missen!”

Ook bij zijn andere clubjes en verenigingen, was Jan een gangmaker en graag gezien. Bij de corsowijk Confrérie des Fleurs was hij lid vanaf het eerste uur. Hij zat in alle commissies die de wijk had. Hij was magazijnmeester, hielp bij het opzetten en afbreken van de tent, lid van de schoffelploeg: hij was overal voor in.

Bij zijn eigen klaverjasclubje in Café De Babbelaar was hij de regelaar. De stand werd bijgehouden, de uitstapjes werden geregeld en de prijzen werden na afloop door hem uitgedeeld. En de hoofdprijs was zo goed als elk jaar voor hem zelf… Want kaarten deed hij graag en kon hij goed. Van iedereen had hij hem mogen blijven winnen.

Zo is het verlies voor iedereen die hem goed kende groot. Maar vooral voor zijn vrouw Tineke en zijn kinderen Patrick en Kimberley. Wij wensen hen en zijn vrienden veel sterkte toe.

Foto: Jan Willem van Bruggen

Lees hier meer over in de Dorpsklanken van 1 mei.