Vorige week keek ik op een gegeven moment op mijn Facebook-tijdlijn, niet dat dit an sich zo uniek is, na het ontwaken lees ik eerst de krant, daarna start ik mijn laptop op en surf naar mijn social media, de moderne vorm van roddelrubriek.
Waar men vroeger huisvrouwen vaak nijver bezig zag met het wassen van hun ramen, het schrobben van het tegelpad, tussendoor vrolijk met buurvrouwen en buurtgenoten keuvelend, de laatste nieuwtjes uitwisselen, daar doen we dit anno 2019 massaal op Facebook en Instagram, ik doe hier in alle vrolijkheid aan mee!
Lees berichten van familie, vrienden, gesponsorde reclame, plaats meestal dagelijks wel een of andere gebeurtenis uit mijn dagelijkse leven, aangevuld met fotootje of afbeelding, in dit opzicht kan men gerust stellen dat in de afgelopen jaren Facebook een zeer welkome aanvulling in, en zeker een verrijking van mijn leven is geweest!

Enfin, op mijn tijdlijn van mijn tante kwam een foto van een spaarzegelboekje voorbij, ik kende ze nog uit de SRV-tijd van mijn ouders, toch ook al weer zo’n veertig jaar geleden!
Ik kan me nog goed herinneren dat met name mijn moeder er een hekel aan had, aan deze boekjes.
Het was een soort ‘spaarsysteem’, bij elke besteding van 50 cent kreeg men een zegel, was het kaartje vol, dat was bij 200(!!) zegels, dan kreeg men een gulden cadeau, dat was de opzet.
Plus natuurlijk dat de middenstander de consument wilde verleiden tot een extra aankoop, om zo nog snel een extra zegeltje te kunnen plakken, ik denk dat de ‘Algemene Spaarzegel Organisatie’, welke deze boekjes uitgaf, eveneens de auteurs waren van het boek ‘Snelcursus voor het Middenstandsdiploma’, een cursus die haarfijn uiteenzette hoe de economie tussen middenstand en bevolking hoorde te draaien, indertijd verplichte kost als je een handelsfirma of winkel wilde beginnen kan ik me nog herinneren.
Doch, moeder Stoffers had er een hekel aan, alhoewel het ‘spaarboekje’ er vast voor zorgde dat in hun nering een extra King Corn-brood, DOMO- of Sterovita melk werd verkocht, of een fles Rexona-frisdrank, er zat nogal wat extra administratief werk aan vast, plus dat de middenstander de guldens die de nijvere huisvrouwen indertijd bij elkaar plakten en spaarden ‘vooruit’ moesten voldoen, waarna zij na inlevering van de boekjes dit bedrag terugkregen.
Het spreekt voor zich dat bij mam nét hordes spaarders aankwamen als mam ons als kinderen net een weekendje Duinen-Zathe in Appelscha had beloofd of een soft-ijsje bij de Vluchtheuvel in Norg, bij elk ingeleverd zegelboekje mijn zusje en ik dachten: Dat wordt een dot slagroom minder….
Het hoeft vanzelfsprekend ook geen verder betoog dat nét als er weer een blauwe enveloppe op de deurmat viel, dat juist op dat moment mijn ouders zich bij de Algemene Spaarzegel Organisatie meldden met een doos vol keurig ingevulde boekjes…
Of deze vorm van boekhouden ook zo werd gedoceerd bij de cursus voor het middenstandsdiploma, daar had ik zo mijn twijfels over, feit was dat mijn ouders er een hele administratie voor bijhielden, in zo’n enorme agenda, die samen met zo’n tijdloze blauwe Bic-klikker naast hun kassa lag.
Nadat ze hun rijdende winkel hadden verkocht verzuchtte mam: Zo, nou bin ik gelukkig van dat gedou met die zegelboukkies oaf!,

Tot jaren erna, met Sinterklaas of Kerst mijn zusje en ik een niet al te groot, doch wel leuk bedrag kregen, cadeautje van mam.
‘En weet je wat het mooiste is?’, zo sprak Mam: Heb dit bedrag gewoon gekregen, via de spaarboekjes van AH…….. Na mijn bedankje ben ik in een lachbui uitgebarsten…