Vorige week vertelde ik het al: Na veel vijven en zessen, kijken op google en in handleidingen, die tegenwoordig ook alleen maar op het internet zijn te vinden, kreeg ik mijn mobiele telefoon weer aan de praat.
Althans: Ik kon weer bellen, whatsappen, mijn mail lezen lukte ook weer, maar net als bij een complexe operatie: Je houdt altijd littekens over…
Zo waren al mijn icoontjes verplaatst, U weet wel: die ronde plaatjes in uw telefoonscherm, in vaktaal ook wel ‘tegeltjes’ genoemd waarmee je al die extra’s op je mobieltje kunt opstarten.

Zo had ik altijd een tegeltje voor buienradar, altijd gemakkelijk voor als je buitenactiviteiten wilt ontplooien, een andere voor het bekijken van vliegtuigen in de lucht, een heel geinig iets trouwens, als ik dit ‘tegeltje’ opstart dan komt Flightradar 24 tevoorschijn. Flightradar geeft informatie over vliegtuigen die langs, over of voorbij Eelde vliegen, tevens de toestellen die hier landen.
Tevens kunt U, dit Flightradar ingeschakeld, met Uw camerafunctie deze op vliegtuigen in de lucht richten, U kent het vast wel, zo’n toestel hoog in de lucht met van die witte strepen -contrails genoemd- erachter.
Soms loop ik dan achter het huis, richt mijn camera op zo’n toestel als een wichelroedeloper zijn houten tak op de bodem, zo kijk ik juist naar boven. ‘Ziet’ mijn camera zo’n toestel dan krijg ik meteen in mijn schermpje de maatschappij, soort toestel, vliegveld van bestemming en waar dit toestel is vertrokken.
Tja, het is ander nieuws dan wat RTL of NOS tot ons brengen, mijn huisgenoten vragen zich vaak af: word je daar nu wijzer van? Of daar een toestel van Martinair, KLM of Air France vliegt en waar naar toe?
Ja, ik vind dat wel interessant, doch nu was mijn ‘tegeltje’ weg, verdwenen als de gastendoekjes in huize Smit toen Yolanthe indertijd de Volendamse Jan verliet.
Nog erger: mijn app voor telebankieren bleek ook van mijn toestel verdwenen te zijn, mijn grootste angst is altijd nog dat deze gegevens ‘ergens’ zichtbaar zijn, immers: hoe je het wendt of keert, jouw gegevens zweven ‘ergens’ tussen jouw mobieltje en een ontvanger rond. Mijn grootste angst is nog altijd dat er ergens iemand in een hele donkere, schemerige kamer vol elektronische apparatuur en beeldschermen op een paar knoppen drukt en mijn gehele financiële handel en wandel, uitgavenpatroon en hypotheekgegevens zichtbaar maakt, of nog erger: mijn saldo verdwijnt. Iets wat trouwens iedere maand door mijn eigen vaardige hand ook zeer goed lukt.

Zo keek ik dus vertwijfeld naar mijn toestel, amper een jaar oud en teruggezet naar de fabrieksinstellingen. Waar een van de techneuten tussen veertien en twintig hier ten huize mij weer even van dienst was, op een paar toetsen drukte, iets mompelde over snelkoppelingen, verschillen tussen iphone, huawei, samsung, hierbij eens met zijn hoofd schudde en voila, alles was weer compleet!
Ik kon mijn saldo weer checken, zag dat een KLM Jumbo tussen Johannesburg en Schiphol zwierf, dat het de hele week regenachtig en somber weer zou worden, kortom: Ik was weer helemaal bij!
Terwijl ik mijn oudste bonuszoon bedankte voor de hulp, mijn camera op het volgende vliegtuig stond scherp te stellen bedacht ik me: Vroeger voelde ik me een hele techneut toen ik mijn ouders teletekst op hun TV en de werking van de afstandsbediening uitlegde, vruchteloze pogingen trouwens, nu zit ik in hetzelfde schuitje!
Is het de generatiekloof of de vooruitgang?